Schaal

Schotel op voetring, opstaande wand met een scherpe knik aan de onderkant. Op de afgeplatte voetring wat ovenzand en ijzervlekken. Versierd in onderglazuur blauw met een tekst in het Chinees, radiaal gegroepeerd rondom een centrale tekst in het midden. Onder op de bodem het vier-karakter merk Bhao Zhu li ji (Merk van Bao Zhuli). De tekst begint bovenaan links van het blaadje, gaat rond en eindigt in het midden. Het is een anoniem, rijmloos gedicht, deels geschreven in afgekorte schrifttekens (jiantizi). De gehele tekst bestaat uit 312 tekens en zou in theorie 52 regels zesvoetig vers kunnen vormen. Het gedicht is dan echter niet leesbaar, terwijl een verdeling in zevenvoetige regels een leesbaar geheel oplevert, op de vier resterende tekens na. Het gedicht luidt in vertaling als volgt: Het regende die winternacht in Lianjiang, Ik bracht mijn gast een eind op weg naar Wu. In Luoyang waren wij de beste vrienden, En eensgezind schreven wij poezie. Bij deze poort, alweer een jaar geleden, Bloosden de mensen als een perzikboom. Hoe het ook zij met mensen en gezichten: De perzikbloesems bloeien elk jaar weer. O ja, de uren, maanden, dagen, jarenSˇ Gedane zaken nemen ook geen keer. E...